Zit je soms meer in je hoofd dan je lief is? En heb je minder contact met je gevoel? Mijn hoofd rent soms al zeven stappen vooruit. Uit contact. En dat is meestal niet erg helpend. Wel handig als je visie wilt ontwikkelen. Echter, vaak doe ik dat als ik iets liever niet wil voelen in het hier en nu. Herkenbaar? Een beetje afstand van jezelf kan dan helpend zijn. Ook om de dialoog met je hoofd en lichaam aan te gaan. Geef ze de gelegenheid om met elkaar te praten. Ontdek wat ze je te vertellen hebben. Een beetje humor maakt het wel zo lichtvoetig... 

De beste versie van jezelf zijn. Dat is doodvermoeiend. Wie wil dat nou? Je kunt beter gewoon jezelf zijn. Hoewel, zo gewoon is dat niet. Iedereen houdt allerlei maskers op. De wereld wacht op mensen die zichzelf durven zijn, zonder opsmuk, zonder verborgen agenda. En vooral zonder heel je hard je best lopen doen. Je kunt op adem komen bij iemand die zichzelf is, je voelt de ruimte om ook jezelf te mogen zijn. Met je grommen, grauwen, snikken en al je verschillende ikken. Jij kunt ook zo iemand worden, gewoon jezelf dus. Het ligt dichterbij dan je vaak denkt.  

Zie jezelf als een orkest, met een dirigent en een componist in je, als metafoor. Je kunt het zien als een orkest waarin elk instrument een ander aspect van jezelf vertegenwoordigt — je emoties, ervaringen, gedachten, intuïtie, herinneringen, verlangens. Is de dirigent dan je bewustzijn, degene die probeert alles in harmonie te brengen? En de componist? Dat is misschien het leven zelf, of het diepere deel van jou dat de melodie van je bestaan schrijft. Soms speelt één instrument te hard, soms valt een ander stil, maar als alles samenkomt, ontstaat er iets unieks — jouw eigen symfonie.

Zie wat een rijke wereld er in jou leeft. Ga erheen. Doe je rugzak op, trek je wandelschoenen aan en trek door jouw eigen innerlijke wereld. Ontdek al jouw eigen (wereld)delen in jou. Ervaar hoe jouw tred verandert door iedere ontmoeting. Neem de tijd om ze te leren kennen. Eet met ze, dans met ze, lééf met ze.